بسم الله الرحمن الرحیم
به نام خدایی که در همین نزدیکی هاست
: : اللهم عجل لولیک الفرج : :

 
تاريخ : جمعه 1 مهر1390
http://erfan-hezaveh.persiangig.com/image/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B8%D8%A7%D8%B1.jpg

تو آفریده شدی تا بهار زنده بماند
کمی امید در این انتظار زنده بماند

تو آمدی که در این عرصه شکستن عشق
ثبات قامت یک افتخار زنده بماند

فدای لحن کلامت همیشه شاعر من
بخوان که شعر در این گیر و دار زنده بماند

یکی مثال تو منصور عشق لازم داشت
که نبض حادثه در دست دار زنده بماند

در این زمانه سنگی تو یادمان دادی
که می شود کسی شیشه وار زنده بماند

بیا ببار به میدان یکه تازی ها
تویی که دوست نداری غبار زنده بماند

کجاست بستر دریای بی نهایت تو
آقا امید هست که این جویبار زنده بماند ؟

"فدای پیرهن چاک ماهرویانت"
دلم اگر پس از این کارزار زنده بماند
صالح سجادی


ارسال توسط عرفان
 
تاريخ : چهارشنبه 30 شهریور1390
تصویر بسم الله الرحمن الرحیم

زیر لب با یا غفور و یا رحیم , باز بسم الله الرحمن الرحیم

می پرم از ذهن شیطان رجیم , باز بسم الله الرحمن الرحیم


قل هو الله احد , دل می کَنم از غیر او , دل می نهم در بند او

دور از چشم خناس جهیم , باز بسم الله الرحمن الرحیم


کوچه در را می گشاید رو به رویم , زیر لب آهسته می گوید به من

در پناه سایه رب عظیم , باز بسم الله الرحمن الرحیم


پای بر دل می نهم , دل را به پایم می کنم , یک شاخه گل یک سیب سرخ

می گذارم بین دستان یتیم , باز بسم الله الرحمن الرحیم


عطر می پاشد به لب ها کوچه کوچه تا خیابان , ابتدا تا انتها

وقتی از آغاز می گوید نسیم , باز بسم الله الرحمن الرحیم

نجمه امامی




ارسال توسط عرفان
 
تاريخ : یکشنبه 27 شهریور1390

مشایی و هدیه تهرانی

هدی، فرزند 23 ساله شهید ایوب بلندی ، امروز دلگیر است، از سینمای غیر اسلامی و گاها سینمای ضد اسلامی ما، از فیلم‌هایی که می‌توان گفت فقط فیلم است نه حقیقت دفاع مقدس. وی در یادداشتی این دلتنگی‌ها را بیان کرده است :

بغض کردم اما صدایم در نیامد، چشم‌هایم پر شد اما نبارید، چراغ‌ها روشن شد و همه سوت و کف زدند اما من فقط دست‌های گره‌زده‌ام را در هم فشردم و آخ نگفتم، فقط بغض کردم، بغض کردم و بغض. از پله‌ها یکی‌یکی پائین آمدم، وقتی از در خارج شدم دوباره به سر در سینما نگاه کردم و اسم فیلم را زیر لب زمزمه کردم «سیزده 59». بغض گلویم را به شدت می‌فشرد، از شدت ناراحتی دندان‌هایم را به هم می‌ساییدم، آن همه بی‌حجابی دختر جانباز ذهنم را به خود مشغول کرده بود.

بعد از دیدن فیلم «دموکراسی تو روز روشن» به خودم قول داده بودم که دیگر برای دیدن فیلم‌های جنگی به سینما نروم اما قولم را شکستم با خود گفتم شاید این بار فیلم خوبی برای دفاع مقدس ساخته باشند. در آن فیلم، دیدم دختر بی‌حجابی را که در نقش من بود، منی که تمام دارایی‌ام در این دنیا و آن دنیا حجابم است.

دختری را دیدم که به قول آقای عزرائیل به خاطر سهمیه‌اش، پدرش را مجازات می‌کردند، سهمیه‌ای که حق کسی را ضایع نمی‌کرد، آقای کارگردان و نویسنده حتی به خودشان زحمت نداده بودند تا یک سر به بنیاد شهید بروند و نوع سهمیه را بفهمند. سهمیه‌ای که مثل خار در گلوی برخی گیر کرده است.

آی مردم! سهمیه من مال شما! شما هم در عوض پدرم را به من برگردانید؛ سخت است باشد، عیبی ندارد، یک لحظه دست نوازش پدرتان را به من بدهید و سهمیه من مال شما!

آی آنهایی که هر جا می‌روید، می‌گویید ما سهمیه‌ها را برده‌ایم! اگر شب‌های کنکور در آرامش و رفاه بودید، من بهترین لحظه‌های عمرم را در بیمارستان‌ها و آسایشگاه‌ها در کنار تخت بهترین پدر دنیا، نشستم؛ اشک ریختم و نفس‌هایش را شمردم.

چگونه است که ما فرزندان شهدا و جانبازان در فیلم‌ها، یک مشت افراد سوءاستفاده‌گر و بی‌مصرف هستیم، بچه‌هایی عقده‌ای که از دنیا، طلب دارند و از پدران‌شان فراری هستند. هیچ یک از ما در فیلم‌های شما تربیت درستی نداریم و فقط از فرزند ایثارگر بودن سهمیه و بلیط نیم بها را یاد گرفتیم و به زور از بیت‌المالی که مال مردم است، به نام خودمان می‌خواهیم.

در این فیلم‌ها، فرزندان سردارهای جنگ، همه مفسدان فی‌الارض شدند و حتی اگر ریش بر صورت و چادر بر سر دارند، همه مصلحت است و ظاهر!

یک سؤال! آقایان و خانم‌های فیلم‌ساز چه کسی به شما اجازه تخریب و ترور شخصیت ما را می‌دهد؟! چگونه می‌خواهید در مقابل خداوند پاسخگوی ما باشید؟ حساب ما و شما باشد روز قیامت در کنار پدران‌مان...

من نمی‌گویم همه ما علیه‌السلام هستیم اما بچه‌هایی هم هستند که مذهبی‌تر و ولایی‌تر از پدران و مادران‌شان شدند، چگونه است که شما نمی‌بینید، چگونه است؟! هر چند ندیدن شما چیز جدیدی نیست، شما که حتی اصل کاری‌ها را که پدران ما باشند، فراموش کردید؛ خیلی سال می‌گذرد که یک فیلم در شأن‌ آنها ندیدیم، خیلی سال می‌گذرد که آنها را ندیدید...

آی فیلم‌سازها! کل سوژه‌های شما شده عشق‌های کاذب و روابط دختر و پسر، حیف که سوژه‌های ایثارگران را لمس نمی‌کنید که اگر می‌کردید وضع ما الان این نبود!! اگر سوژه عشقی می‌خواهید، بیایید روابط عاشقانه پدرهای سفرکرده‌ ما را با در ابراز علاقه، احترام و عزت به همسران‌شان درک کنید؛ آنهایی که از عشق زمینی به خدا رسیدند، هر چند که عشق آنها زمینی نبود و آسمانی بود.

شما هرچقدر خوبی بخواهید از جنگ پیدا می‌کنید، از شهدا، اسرا و از جانبازها؛ به قول پیر جماران «جنگ برای ما یک نعمت بزرگ الهی بود». شما را به خدا قسم اگر توان لمس و فهم عظمت جنگ و یارانش را ندارید، کاری به کارشان نداشته باشید، نگذارید از دید نسل جوان آن شیردلان اینقدر ضعیف باشند که حتی در تربیت فرزندان‌شان هم کم آوردند؛ نگذارید این عرصه بیش از این در مظلومیت باشد اگر مرد میدان‌‌اید «یاعلی»...

لازم به ذکر است شهید ایوب بلندی اسوه صبر و استقامت در بیست و نهمین روز آذر یک هزار و سیصد و سی و نه در شهر شهید پرور تبریز چشم به جهان گشود. وی از جانبازانی بود که جای زخم‌ های هفتاد تیغ جراحی بر پیکر مبارکش به یادگار ماند تا در قیامت بر صبرش در تقدیرات الهی شهادت دهد. تا اینکه در چهارمین روز مهر ماه یک هزار و سیصد هشتاد به سوی محبوبش پرواز کردد.



ارسال توسط عرفان
 
تاريخ : شنبه 26 شهریور1390
سر کلاس درس استاد :


استاد گفت : کسی خدا رو دیده ؟

همه گفتند : نه

استاد گفت : کسی صدای خدا رو شنیده ؟

همه گفتند : نه

استاد گفت : کسی خدا رو لمس کرده ؟

همه گفتند : نه

استاد گفت : پس خدایی وجود نداره !


یکی از دانشجویان بلند شد و گفت :


کسی عقل استاد رو دیده ؟

همه گفتند : نه

کسی صدای عقل استاد رو شنیده ؟

همه گفتند : نه

کسی عقل استاد رو درک کرده ؟

همه گفتند : نه

دانشجو گفت : پس استاد عقل نداره !



ارسال توسط عرفان
 
تاريخ : جمعه 25 شهریور1390
مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف
 
نام تو بر زبان من آمد ؛ زبانه شد


سیل گدازه های خروشان روانه شد


گفتم به خاک ، نام تو را ؛ جنگلی سرود

گفتم به شعر ، نام تو را ؛ عاشقانه شد



گفتم به باد ، نام تو را ؛ گرد باد گشت

گفتم به رود ، نام تو را ؛ بی کرانه شد


گفتم به راه ، نام تو را ؛ رفت و رفت و رفت

گفتم به لحظه ، نام تو را ؛ جاودانه شد



این حرف ها همهمه ای در غبار بود

باران نرم نام تو آمد ؛ ترانه شد


قربان ولیئی



ارسال توسط عرفان
 
تاريخ : سه شنبه 22 شهریور1390

آرزو

اخيرا در فرودگاه گفتگوي لحظات آخر بين مادر و دختري را شنيدم. هواپيمامی خواست پرواز کند و آنها در ورودی کنترل امنیتی یکدیگر را در آغوش کشیدند.

مادر گفت: دوستت دارم و آرزوي كافي براي تو ميكنم .

دختر جواب داد: مامان زندگي ما باهم بيشتر از كافي هم بوده است. محبت تو همه آن چيزي بوده كه من احتياج داشتم. من نيز آرزوي كافي براي توميكنم .

آنها همديگر را بوسيدند و دختر رفت. مادر بطرف  پنجره اي كه من در كنارش نشسته بودم آمد. آنجا ايستاد و مي توانستم ببينم كه مي‌خواست و احتياج داشت كه گريه كند. من نمي‌خواستم كه خلوت او را بهم بزنم ولي خودش با اين سؤال اينكار را كرد: تا حالا با كسي خداحافظي كرديد كه مي‌دانيد براي آخرين بار است كه او را مي‌بينيد ؟

جواب دادم: بله كردم. منو ببخشيد كه فضولي مي‌كنم چرا آخرين خداحافظي ؟

او جواب داد: من پير و سالخورده هستم او در جاي خيلي دور زندگي مي‌كنه. من چالش‌هاي زيادي را پيش رو دارم و حقيقت اينست كه سفر بعدي او براي مراسم دفن من خواهد بود .

وقتي داشتيد خداحافظي مي‌كرديد شنيدم كه گفتيد  آرزوي كافي را براي تو مي‌كنم. مي‌توانم بپرسم يعني چه ؟

او شروع به لبخند زدن كرد و گفت: اين آرزويست كه نسل بعد از نسل به ما رسيده. پدر و مادرم عادت داشتند كه اينرا به همه بگن. او مكثي كرد و درحاليكه سعي مي‌كرد جزئيات آنرا بخاطر بياورد لبخند بيشتري زد و گفت: وقتي كه ما گفتيم آرزوي كافي را براي تو مي‌كنم. ما مي‌خواستيم كه هركدام زندگي اي پر از خوبي به اندازه كافي كه البته مي‌ماند داشته باشيم. سپس روي خود را بطرف من كرد و اين عبارتها را كه در پائين آمده عنوان كرد :

آرزوي خورشيد كافي براي تو مي‌كنم كه افكارت را روشن نگاه دارد بدون توجه به اينكه

روز چقدر تيره است.

آرزوي باران كافي براي تو مي‌كنم كه زيبايي بيشتري به روز آفتابيت بدهد.

آرزوي شادي كافي براي تو مي‌كنم كه روحت را زنده و ابدي نگاه دارد.

آرزوي رنج كافي براي تو مي‌كنم كه كوچكترين خوشي‌ها به بزرگترينها تبديل شوند.

آرزوي بدست آوردن كافي براي تو مي‌كنم كه با با هرچه مي‌خواهي راضي باشي.

آرزوي از دست دادن كافي براي تو مي‌كنم تا بخاطر هر آنچه داري شكرگزار باشي.

آرزوي سلام‌هاي كافي براي تو مي‌كنم كه بتواني خداحافظي آخر راحت تري

داشته باشي.

بعد شروع به گريه كرد و از آنجا رفت .



ارسال توسط عرفان
 
تاريخ : یکشنبه 20 شهریور1390
ارسال توسط عرفان

عکس